‘Gewoon consequent en duidelijk zijn, dan luistert je hond wel.’ Als je opgegroeid bent met teckels dan weet je dat die stelling toch niet voor elke hond werkt….maar ja een teckel, daar van weet toch iedereen dat ze eigenwijs zijn?

Dus toen eindelijk het moment kwam dat ik een eigen hond kreeg was het mij wel duidelijk, ik wist immers hoe het wel moest! Want laten we nou even eerlijk zijn, hoe moeilijk kan het zijn om een hond op te voeden?

Nou, daar kwam ik heel snel achter……

Die van mij gaf vrijwel meteen het volledige pakket aan gedragsproblemen cadeau. Waar alle pups om ons heen perfect leken te samen werken met hun eigenaar en af te leiden waren met iets lekkers, was die van ons buiten in de woonwijk vooral bezig met alles wat er om haar heen gebeurde. Een wandelaar, een voorbij flitsende fietser, een moeder met kinderwagen, joelende kinderen, andere aangelijnde honden, auto’s, geluiden die ze niet kon thuisbrengen: Alles was een grote bron van onrust door angst, grote angst. En wat doe je als je bang bent? Je bevriest (gaan liggen en niet meer in beweging te krijgen), je wil vluchten (zonder op de gevaren om je heen te letten) of je gaat in de tegen reactie: aanvallen dan gaan ze wel weg! Wat nog werkt ook, want iedereen schrik zich rot en zorgt er wel voor snel bij je vandaan te vluchten.

Tel daarbij op dat ze ook nog werd aangevallen door een grote zwarte hond die uit een rijdende bakfiets sprong en vlak daarna in haar bil werd gebeten door een Jack Russel, dan snap je dat bakfietsen zo ongeveer de engste bewegende dingen op aarde zijn en dat alle andere honden vanaf dat moment echt niet meer te vertrouwen waren.

Al met al: ik vond samen wandelen niet leuk meer, het gaf ons allebei stress en frustratie en alle standaard trucjes konden we meteen overboord gooien, dat was veel te veel gevraagd voor haar.  Ik dacht echt: als dit het is dan moet ik misschien maar uit gaan kijken naar een huis waar ze beter op haar plaats is.

Thuis was ze voor ons wel de liefste hond op aarde, die, ondanks haar grote gewicht, heel graag op schoot lag. Maar even weglopen kon je beter niet doen, dan greep ze je arm stevig vast met al haar tanden omdat ze je dichtbij wilde houden. Leg maar eens aan een ander uit hoe je aan al die blauwe plekken op je armen komt…..

Buiten in onze tuin, de plek waar ze zich veilig leek te voelen, was ze wel altijd nog bezig met de omgeving. Hoorde ze iemand voorbij lopen op straat? Blaffen. Kwam er een pakketbezorger bij de buren? Blaffen. Genoten de buren van het zonnetje op hun terras? Blaffen. Vogels die over vliegen? Blaffen. Dus ging onze deur naar de tuin steeds minder open, bang om overlast te veroorzaken…

Bezoek, mensen die spontaan even wilden langskomen, werd vriendelijk verzocht zich eerst telefonisch aan te melden of liever nog helemaal niet te komen. Vreemden op eigen terrein zorgden voor een totaal ontploffing in het gedrag van Floor, waarbij de veiligheid van iedereen in het geding kwam.

Het was hoog tijd voor verandering.

Gelukkig kwamen we er snel achter dat haar gedrag mede werd veroorzaakt door een hele slechte socialisatie de eerste paar maanden. Daardoor vond ze de hele wereld eng, had veel stress en kon ook niet genoeg rust vinden. We zijn samen daarmee aan het werk gegaan.

Ze leerde mij heel goed naar haar gedrag en lichaamstaal te kijken. Waar heeft ze behoefte aan? Hoe vol zit haar hoofd al van alle indrukken? Hoe voelt ze zich lichamelijk? Wat voelt ze?

Ze leerde mij dat iedere hond uniek is en een andere aanpak nodig heeft. En dat het vooral belangrijk is om te kijken naar de individuele behoeftes van een hond én die van jou als eigenaar. Een hond opvoeden betekent keihard samenwerken met je hond, met alleen consequent en duidelijk zijn kom je er niet.

En nu? Nu lopen we samen relaxt onze wandeling in de omgeving, is ze een enorm blij ei als ze 1 van haar favoriete hondenvrienden of mensen in de buurt ziet, wordt er in de tuin alleen nog geblaft naar vogels die (expres?) op het dak blijven zitten, is ze in huis heerlijk ontspannen en kan uren snurkend liggen slapen en hebben we afgelopen zomer zelfs een borrel in de tuin gehouden waar zij heerlijk tussen alle mensen door liep te schooieren!

Onze Floor wordt enorm gelukkig van lange wandelingen in de natuur, haar neus gebruiken, knuffelen en heel veel slapen. Favoriet zijn de woorden ‘ga je mee naar het bos?’ en als je haar liggend op de grond wil masseren dan ben je echt haar favoriete mens. Ze is onderdeel van ons gezin, is gek op de andere dieren in huis (inmiddels heeft Floor ook een teckelbroertje met verlatingsangst, Flip, erbij en voelt ons haarfijn aan. We kunnen en willen ons geen leven meer voorstellen zonder haar en nemen de restjes van het gedrag (ze haat bakfietsen en is nog steeds bang voor (het soort) honden in de buurt die haar ooit hebben aangevallen, wat zich alleen in die situaties bij haar nog uit in uitvallen) gewoon voor lief, niemand is perfect, ook wij niet, maar we zijn wel een steengoed team!